سادگان صبور

درست است که من

همیشه از نگاه نادرست و طعنه تاریک ترسیده ام
درست است که زیر بوته باد سر بر خشت خالی نهاده ام

درست است که طاقت تشنگی در من نیست

اما با این همه گمان مبر که در برودت این بادها خواهم برید !

از جنوب که آمدم

لهجه ام شبیه سوال و ستاره بود

من شمال و جنوب جهان را نمی دانستم

هر کو که پیاله آبی می دادم

گمان ساده می بردم که از اولیای باران است

سرآغاز تمام پهنه ها

فقط میدان توپخانه و کوچه های سرچشمه بود

اصلا می ترسیدم از کسی بپرسم این همه پنجره برای چیست ؟

یا این همه آدمی چرا به سلام آدمی پاسخ نمی دهند …!؟

از جنوب که آمدم

حادثه هم بوی نماز و نوزاد سه روزه می داد

و آسانترین اسامی آدمیان

واژگانی شبیه باران و بوسه بود ،

زیرآن همه باران بی واهمه

هیچ کبوتری خیس و خسته به خانه باز نمی آمد

روسپیان خواهران پشیمان آب و آینه بودند

اما با این همه کسی از من خیس ، از من خسته نپرسید

که از نگاه نادرست و طعنه تاریک می ترسم یا نه ؟

که از هجوم نابهنگام لکنت و گریه می ترسم یا نه ؟

که اصلاً هی ساده ، تو اهل کجایی ؟

اهل کجایی که خیره به آسمان حتی پیش پای خودت را نمی پایی ؟

باز می رفتم

می رفتم میدان توپخانه را دور می زدم

و باز می آمدم همانجا که زنی فال حافظ و عشوه ارزان می فروخت

دل و دست بیدی در باد ، دل و دست بیدی کنار فواره ها می لرزید .

و من خودم بودم

شناسنامه ای کهنه و پیراهنی پر از بوی پونه و پروانه های بنفش !

حالا هنوز گاه به گاه سراغ گنجه که می روم

می دانم تمام آن پروانه ها مرده اند

حالا پیراهن چرک آن سالها را به در می آورم

می گذارم روبروی سهمی از سکوت

آن سالها و می گریم و می گریم ومی گریم

چندان بلند بلند که باران بیاید

و بدانم که همسایه ام باز مهمان و موسیقی دارد .

حالا دیگر از ندانستن شمال و جنوب جهان بغضم نمی گیرد

حالا دیگر از هر نگاه نادرست و طعنه تاریک نمی ترسم

حالا دیگر از هجوم نابهنگام لکنت و گریه نمی ترسم

حالا دیگر برای واژگان خفته در خمیازه کتاب

غصه بسیار نمی خورم
حالا به هر زنجیری که می نگرم بوی نسیم و ستاره می آید

حالا به هر قفلی که می نگرم کلام کلید و اشاره می بارد

شاعر که می شوی ، خیال تو یعنی حکومت دوست

باور کنید ! هی من ساده ، ساده به این ستاره رسیده ام ؟

من از شکستن طلسم و تمرین ترانه

به سادگی های حیرت دوباره رسیده ام درست است

من هم دعاتان می کنم تا دیگر از هر نگاه نادرست نترسید

از هر طعنه تاریک نترسید

از پسین و پرده خوانی غروب

یا از هجوم نابهنگام لکنت و گریه نترسید

دوستتان دارم

ای سادگان صبور، سادگان صبور!


سید علی صالحی

(Visited 4 times, 1 visits today)

دیدگاهت را بگو

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *